Geoparken

Volgens de definitie van UNESCO is een geopark een afgebakend gebied met vastgestelde grenzen dat een aantal locaties omvat die van geologische betekenis zijn en een belangrijke rol kunnen spelen in de economische ontwikkeling van de nabijgelegen gemeenschap.

Bovendien kan een geopark naast zijn geologische betekenis ook historische, ecologische, archeologische, culturele en andere kenmerken bevatten.

UNESCO heeft het UNESCO Global Geopark-label in het leven geroepen om te voorzien in de behoefte aan wereldwijde planning voor de erkenning van geologisch belangrijke locaties.

Het doel van de UNESCO Global Geoparks was om de waarde van deze gebieden te benadrukken, banen te creëren en de regionale economie te stimuleren. Met deze doelstellingen voor ogen heeft UNESCO dit wereldwijde label in 2015 bekrachtigd.

UNESCO Global Geopark werkt samen met "UNESCO Werelderfgoedlocaties" en " Het UNESCO Wereldnetwerk van Biosfeerreservaten".

Wereldwijd netwerk van Geo -parken

• Een beheersplan voor de duurzame sociaaleconomische ontwikkeling van de lokale bevolking (vaak gebaseerd op agritoerisme, oftewel agrarisch toerisme, en geotoerisme, oftewel geologisch toerisme).
• Ontwikkel methoden voor de bescherming en het behoud van lokale geologische locaties en bied hulpmiddelen aan voor onderwijs over geologie en andere milieukwesties.
• Voer taken en opdrachten uit in samenwerking met lokale autoriteiten, inheemse gemeenschappen en particuliere bedrijven om de best mogelijke strategieën te ontwikkelen voor het behoud van de aarde en om de idealen van duurzaamheid te verankeren in alle actieplannen.

Wereldwijde registratie van geoparken

Het vergt jarenlange, moeizame planning en voorbereiding om een gebied te kunnen registreren in het wereldwijde netwerk van geoparken van UNESCO.

Gedurende deze periode kan informatie worden verzameld over het behoud van monumenten, het beheer van het gebied en de exploitatie van geotourisme. Dit alles trekt de aandacht van toeristische bedrijven en reisbureaus.

Een verzameling interessante bezienswaardigheden is niet voldoende om een geopark te creëren. Voorafgaande planning, voorbereidende werkzaamheden en, belangrijker nog, het stimuleren van duurzame en winstgevende lokale bedrijven zijn allemaal nodig om een gebied te laten voldoen aan de criteria voor een geregistreerd geopark.

Een gebied dat in aanmerking komt voor een geopark moet worden opgebouwd en beheerd door de inspanningen van de lokale gemeenschap.

Iraanse geoparken

Iran heeft de potentie voor vele geoparken. De meest prominente bezienswaardigheden van dit land zijn onder andere magmaverschijnselen, tektonische landvormen, zoutvlaktes, erosielandschappen, bergen, woestijnen, grotten en moddervulkanen, die samen een waardevolle verzameling geologische vormen opleveren.

Qeshm Geopark

Het Qeshm Geopark werd in 1385 voor het eerst opgenomen in de UNESCO-lijst, maar werd in 1391 van de Werelderfgoedlijst verwijderd. Dankzij hernieuwde inspanningen van de autoriteiten werd het in 1395 opnieuw opgenomen. Het Qeshm Geopark omvat 25 geologische locaties.

De regio Qeshm en het bijbehorende geopark kennen zowel in de zomer als in de winter een zeer warm klimaat. Gedurende het grootste deel van het jaar is het er vochtig en heet, wat soms hinderlijk kan zijn, met name tussen Mehr en Farvardin.

De warmste periode van het jaar is halverwege Tir tot halverwege Shahrivar, en de koudste periode valt tussen Day en Bahman.

Ondanks zijn relatief kleine oppervlakte kent het eiland Qeshm een aanzienlijke biodiversiteit. Zestien soorten zoogdieren leven in dit gebied; de meeste daarvan kunnen worden waargenomen vanuit het Qeshm Geopark.

Dit aantal is exclusief de zeezoogdieren die soms in de buurt van de kust van het eiland zwemmen.

Vogels, waarschijnlijk de meest prominente diersoort van Qeshm, zijn er in overvloed en zeer divers. 226 vogelsoorten leven in de regio of trekken er gedurende bepaalde periodes van het jaar naartoe.

Omdat Qeshm in een subtropisch gebied ligt, is de vegetatie er niet rijk. Het bestaat voornamelijk uit struiken die op grote afstand van elkaar groeien.

Er zijn natuurlijk ook gebieden waar planten in clusters groeien. Het dichtst begroeide gebied is het Hara-mangrovebos, gelegen in het Qeshm-geopark en een van de meest opvallende kenmerken ervan.

Qeshm is het grootste eiland van de Perzische Golf, gelegen ten zuiden van de kuststeden Bandar Abbas en Bandar Khamir. Er liggen ongeveer 60 dorpen op het eiland Qeshm, waarvan de meeste toegang hebben tot de kustlijn.

Qeshm heeft een rijke cultuur en geschiedenis die teruggaat tot vóór de islam, wat blijkt uit de culturele diversiteit van de gemeenschap. Naar verluidt kende Qeshm al sinds het tijdperk van de Elamieten welvarende steden, en de naam Qeshm zelf vindt zijn oorsprong in het Hatamtitisch (de uitgestorven taal van de Elamieten).

Qeshm Geopark Adres: Westkust van het eiland Qeshm, Iran.

Aras Geopark

Het Aras Geopark ligt in het noordwesten van Iran, in het noorden van de provincie Oost-Azerbeidzjan. Het geopark bevindt zich precies binnen de grenzen van de stad Jolfa.

In deze regio ligt het verlengstuk van het gebergte de Kleine Kaukasus. Dit gebergte vormt samen met de gebergten van de Alborz en de Zagros het midden van de Alpen-Himalaya-gebergteketen, die zich uitstrekt van Europa tot Oost-Azië en als een natuurlijke muur heeft gezorgd voor een grote diversiteit aan klimaat, ecologie en cultuur aan beide zijden.

De neerslag in dit gebied is afkomstig van de vochtige mediterrane wind die vanaf halverwege de herfst tot halverwege de lente vanuit het westen het gebied binnenkomt.

De gemiddelde jaarlijkse neerslag bedraagt 250-350 mm.

Het Aras Geopark staat bekend om zijn grote breedtegraadverschillen, waardoor er binnen de parkgrenzen verschillende klimaten kunnen voorkomen.

Het hoogste punt in de regio Jolfa is de berg Kiamaky, met een top van 3347 meter. Het laagste punt ligt in het noorden van de regio, in de vallei van de Aras-rivier. Deze vallei bevindt zich op breedtegraad 72° op het punt waar hij samenkomt met de Chai-rivier, die samen de westelijke grens van het geopark vormen. Dankzij het fenomenale klimaat kent dit gebied ook een grote diversiteit aan vegetatie.

Terwijl de vallei van de Aras-rivier vol staat met subtropische bomen, zijn de westelijke en centrale regio's bedekt met steppe en de hellingen van de oostelijke bergen met dichte, gesloten bossen. De permanente sneeuwgrens ligt op een breedtegraad van 3000 meter.

Deze diversiteit aan vegetatie en ecologie maakt Aras Geopark zeer interessant voor geotourisme, waardoor het een prominente plaats inneemt binnen het netwerk van natuurlijk werelderfgoed.

De aanvraag voor Aras werd in 1389 ingediend bij het Global Network of Geoparks, maar na een evaluatie in 1390 werd het gebied niet geschikt bevonden voor de status van Global Geopark.

De reden waarom de locatie niet aan de kwaliteitseisen voldeed, bleek het gebrek aan betrokkenheid van de lokale gemeenschap bij de ontwikkeling en besluitvorming van het geopark te zijn. Er werd besloten dat het park, na het verbeteren van de tekortkomingen, opnieuw een aanvraag moest indienen om opgenomen te worden in het Global Network.

Sindsdien zijn er 7 geosites aan de Aras-collectie toegevoegd, waardoor het aantal onderdelen op 24 komt; en het project is tijdelijk stilgelegd. Het aantal kan in de toekomst nog toenemen dankzij hernieuwde inspanningen van de gemeenschap en de autoriteiten.

Geno Biosfeerreservaat

Het biosfeerreservaat Geno ligt in de zuidelijke provincie Hormozgan. Het grootste deel van dit reservaat bevindt zich binnen een bergketen.

Het klimaat van de provincie is over het algemeen warm en vochtig, ondanks de aanwezigheid van bergen met een koud en nat klimaat. De bergen zijn verantwoordelijk voor een groot deel van de neerslag in de provincie. Een van deze bergen is de Geno van Bandarabbas met een hoogte van 2347 meter.

De beste tijd van het jaar om deze berg te beklimmen, vooral voor klimmers van buiten de regio, is van de late herfst tot het begin van de lente. Het klimaat in de regio Geno en de provincie Bandarabbas in het algemeen is in deze periode relatief mild.

De late herfst en winter zijn vaak te guur voor het beklimmen van andere bergtoppen in Iran, en vereisen professionele uitrusting en ervaren klimmers. In deze tijd van het jaar blijft Geno echter een geschikte keuze voor een veilige beklimming.

De opvallende topografische kenmerken van Geno:

Het biosfeerreservaat Geno heeft dankzij de zware sneeuwval op de top een weelderige groene vegetatie op de hellingen.

Door de geografische ligging en de snelle toename in breedtegraad zijn er in verschillende geografische richtingen diverse microklimaten ontstaan. De valleien en hellingen van het biosfeerreservaat Geno herbergen een fantastisch diverse vegetatie.

Tabas Geopark

Een andere locatie die momenteel wordt voorbereid op een evaluatie om te worden opgenomen in de Global Geopark List is het Tabas Geopark, dat uniek is in zijn soort.

De regio bestaat uit laaggelegen graslanden, zoutvlaktes en bergketens. Stuivende zandduinen en dichte saxaulbossen vormen het unieke landschap van het gebied.

Omdat de historische Zijderoute door dit gebied liep, bevonden zich in de regio vele onmisbare karavanserais, waarvan de overblijfselen tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven.

Het Naybandan-natuurreservaat is een van de best beschermde reservaten van Iran, met volledige bescherming tegen commercialisering en inmenging van besluitvormers uit de industrie en de landbouw.

Dit reservaat ligt binnen de grenzen van het Tabas Geopark en vormt een relatief ongerept gebied voor de wilde dieren.